یادداشتی در جشن تولد شش سالگی نرگس در آسمانها

چطور سوگ بخشی مهمی از هویت ما میشود؟ ولئ در کوتاه مدت

سلام من مریم شیرازی هستم، و شما به اولین قسمت از فصل اول پادکست باراما گوش می­کنید. توی این پادکست من سعی می­کنم خلاصه­ی کتاب­هایی که می­خونم رو با شما در میون بذارم.

کتابی که آرزو میکنید والدینتان خوانده بودند و فرزندانتان از اینکه آن را خوانده اید خوشحال خواهند شد، نوشته فیلیپا پری، ترجمه سوما فتحی از نشر میلکان کتاب فرزندپروری بدون شرط، نوشته الفی کهن، ترجمه دکتر کامیار سنایی، انتشارات صابرین محکم در آغوشم بگیر، نوشته دکتر سو جانسون، ترجمه سمانه پرهیزکاری، از نشر میلکان

وقتی ما ناراحت یا عصبانی هستیم یعنی هنوز دغدغه‌هایی داریم و هنوز چیزهایی برای ما مهم هستند. به معنای واقعی کلمه ما وقتی خوشحال نیستیم ناامید می شیم و ناامیدی نقطه مقابل خوشحالیه. ناامیدی با خودش بی تفاوتی میاره و ما را به پوچی میرسونه. این چیزیه که خوشحالی زندگی را از ما می گیره، پس طبیعی است که ذهن ما به سمتی میره که با این حالت مبارزه کنه؛ و امید و معنا خلق کنه.

به نظرتون با دادن اطلاعات بیشتر به آدمها کمک میکنیم اونها تصمیمات بهتری بگیرن؟ بیرحمانه است اگر بگیم "نه". بیرحمانه است اما واقعیت داره. اغلب ما کارهای خوب و مفید رو انجام نمیدیم نه به خاطر اینکه در مورد اثر و عواقبش اطلاعات کافی نداریم بلکه به این دلیل که "حسش نیست". خیلی ساده و خودمونی . همه مون درک میکنیم حسش نیست یعنی چی. اونچه که نمیدونیم و سالهاست برعکسش رو بهمون یاد دادن اینه که آدم باید بر اساس عقلش تصمیم بگیره و عمل بکنه. در حالی که ما اغلب تصمیمات رو به قول خودمون با دلمون میگیریم. مثال معروف فیل و فیل سواره. این فیله که تصمیم میگیره کجا برن نه فیل سوار. مارک منسن تو فصل دوم کتاب اوضاع خیلی خراب است با عنوان "خویشتن داری خیال خام است" میگه: درک منطقی تان از اینکه باید رفتارتان را تغییر دهید، سبب نمیشه این کار رو بکنید. باید حسش اش باشه. اما واقعا چرا؟