شش سال پیش بود.

دقیقا شش سال. و به گمانم درست همین ساعت.

من که شب قبل از تهران با اتوبوس راه افتاده بودم، رسیدم تبریز. پنجشنبه بود. قرار بود بچه، شنبه به دنیا بیاید ولی عجله کرده بود. درست مثل رفتنش.

توی چشمهای همه ما که در سالن انتظار بودیم ملغمه ای بود از اضطراب، خوشحالی گاه به گاه، بلاتکفیلی، تلاش برای عادی رفتار کردن و سختی انتظار کشیدن.

میدیدم که چند نفر با بادکنک و گل و سیسمونی منتظر نشسته اند و سرگرم صحبت با همدیگه و پای تلفن.

ما ولی نگران تر و مضطرب تر از آن بودیم که بتوانیم شادی آن لحظه ها را به تمامی تجربه کنیم.

ساعتها گذشت و بالاخره خبر خوش تولد و سلامتی بچه رو به ما دادند.

بدو بدو با مامان رفتیم گل گرفتیم و دویدیم رفتیم تو اتاق تا مادر و بچه رو ببینیم.

بچه تخت بغلی رو آورده بودن ولی بچه ما رو نه.

باز هم دلهره و اضطراب دوید توی دلمان. تا اینکه دیدیم یک دختر لپ قرمز با موهای مشکی و دماغی که مامانش می‌گفت ای کاش به عمه اش می‌رفت 🥹 دادن بغلمون.

باورمون نمیشد. مثل معجزه بود.

دکترش می‌گفت این بچه یه تو دهنی بزرگ به دکترها زد.

نمیدانم بعد از اون روز هر کدوم از آدمهای خونواده ما چطوری تونستن شادی غیر قابل وصف و اضطراب مزمن خودشان رو به قول خارجی‌ها بالانس کنن، اما من همون روز 24 مرداد سال 98 تصمیم گرفتم فقط به یه چیز فکر کنم: لحظه الان و لذتی که در اون هست.

و چقدرررررر کیف کردم. چقدرررر عالی بود روزها و ساعت‌ها و سالهایی که با هم گذروندیم.

زندگی برای همیشه پر بوده از دردهای بزرگ و شادی های بزرگتر.

همینه که آدم ادامه میده.

شنیدیم که میگن تولد هر بچه نشونه اینه که خدا از انسان ناامید نشده. به گمونم اشتباهی در این جمله هست. تولد هر بچه نشونه اینه که انسان هنوز ناامید نشده. از خدا، از توان خودش برای تحمل سختیها، از جربزه و جنم خودش برای عاشق کسی شدن و  تا آخر عمر به پای او ایستادن تحت هر شرایط سخت و غمباری، از خوش شانسی خودش برای باز هم دیدن معجزه ها، از اعتمادش به کمک و همدلی اطرافیان، از نور امیدی که هر روز با طلوع خورشید توی دلش جرقه میزنه...

  نرگس برای ما همه این چیزها را دارد.

امید، عشق، معجزه، شانس، باور به خودمون و قدرت زندگی

تولدت مبارک نازنین دختر عمه💐