سلام من مریم شیرازی هستم، و شما به اولین قسمت از فصل اول پادکست باراما گوش می­کنید. توی این پادکست من سعی می­کنم خلاصه­ی کتاب­هایی که می­خونم رو با شما در میون بذارم.

کتابی که آرزو میکنید والدینتان خوانده بودند و فرزندانتان از اینکه آن را خوانده اید خوشحال خواهند شد، نوشته فیلیپا پری، ترجمه سوما فتحی از نشر میلکان کتاب فرزندپروری بدون شرط، نوشته الفی کهن، ترجمه دکتر کامیار سنایی، انتشارات صابرین محکم در آغوشم بگیر، نوشته دکتر سو جانسون، ترجمه سمانه پرهیزکاری، از نشر میلکان

وقتی ما ناراحت یا عصبانی هستیم یعنی هنوز دغدغه‌هایی داریم و هنوز چیزهایی برای ما مهم هستند. به معنای واقعی کلمه ما وقتی خوشحال نیستیم ناامید می شیم و ناامیدی نقطه مقابل خوشحالیه. ناامیدی با خودش بی تفاوتی میاره و ما را به پوچی میرسونه. این چیزیه که خوشحالی زندگی را از ما می گیره، پس طبیعی است که ذهن ما به سمتی میره که با این حالت مبارزه کنه؛ و امید و معنا خلق کنه.

به نظرتون با دادن اطلاعات بیشتر به آدمها کمک میکنیم اونها تصمیمات بهتری بگیرن؟ بیرحمانه است اگر بگیم "نه". بیرحمانه است اما واقعیت داره. اغلب ما کارهای خوب و مفید رو انجام نمیدیم نه به خاطر اینکه در مورد اثر و عواقبش اطلاعات کافی نداریم بلکه به این دلیل که "حسش نیست". خیلی ساده و خودمونی . همه مون درک میکنیم حسش نیست یعنی چی. اونچه که نمیدونیم و سالهاست برعکسش رو بهمون یاد دادن اینه که آدم باید بر اساس عقلش تصمیم بگیره و عمل بکنه. در حالی که ما اغلب تصمیمات رو به قول خودمون با دلمون میگیریم. مثال معروف فیل و فیل سواره. این فیله که تصمیم میگیره کجا برن نه فیل سوار. مارک منسن تو فصل دوم کتاب اوضاع خیلی خراب است با عنوان "خویشتن داری خیال خام است" میگه: درک منطقی تان از اینکه باید رفتارتان را تغییر دهید، سبب نمیشه این کار رو بکنید. باید حسش اش باشه. اما واقعا چرا؟

در طی آزمایش های مختلف مشخص شده که احساس تنهایی کردن به همان اندازه مورد حمله قرار گرفتن پراسترس است. کسانی که احساس شدید تنهایی می کنند سه برابر دیگران بیمار می‌شوند. با توجه به بررسی‌های مختلف، محققان به این نتیجه رسیدند که تنهایی به اندازه چاق و فربه بودن به کوتاهی عمر انسان منجر می شود. برای پایان دادن به تنهایی به اشخاص دیگر نیاز دارید. و یک چیز دیگر: باید احساس کنید که مطلبی را با کسی در میان گذاشته­اید. مطلبی که برای هر دوی شما معنی دار باشد. باید به اتفاق به سراغ این مطلب بروید.

یادداشتی روی سایت شخصی رولف دوبلی منتشر شده بود و آثاری رو که دنبال کردن اخبار توی زندگی ما می‌ذاره بررسی کرده بود. یکی از اونها این بود که "دنبال کردن اخبار ما رو منفعل میکنه" علتش هم اینه که قدیمی ها وقتی خبری می شنیدن در پی انجام عملی بر می­اومدن. اما امروزه ما خبرهای زیادی میشنویم که اولاً ربطی به ما نداره، یعنی ارتباط معناداری با زندگی ما برقرار نمی کنه و به علاوه قرار هم نیست ما کاری انجام بدیم. اینها باعث میشه که به قول نیوپورت ما دچار یه جور "درماندگی خود آموخته" بشیم. انفعال، سرخوردگی، افسردگی و در نهایت بی اعتنائی؛ ثمره دنبال کردن مداوم اخباره.

کنولوژی در استفاده از این غریزه جلب تایید مهارت بسیاری پیدا کرده. وقتی ما کسی را در عکسهای اینستاگرام تگ یا منشن میکنیم  و یک اعلان برای دوستان ما ارسال می شود آنها را به شدت خوشحال می کند. و به همین دلیل هم هست که انجام این کار در شبکه های اجتماعی روز به روز آسان تر می شه.

در ادامه هر پست رو اختصاص میدم به تعریف خلاصه یک فصل از این کتاب. چون فکر نمی‌کنم ارائه کل کتاب توی یک نوشته به هیچ عنوان ممکن باشه و اصلا نمیتونه حق مطلب را ادا کنه. از این نویسنده قبلاً یک کتابی رو به من معرفی کرده بودند "کتاب کار عمیق" که آقای علی بندری تو پادکست بی پلاس معرفی کردند. من کتاب کار عمیق رو نخوندم ولی این کتاب هم در واقع ادامه کتاب قبلی کال نیوپورته.

نویسنده کتاب رمز موفقیت افرادی رو که تونستن عادت های مثبت و فعالیت‌های روزمره خودشان نهادینه کنند؛ استفاده از استراتژی خرده عادتها میدونه. به قول نویسنده "ما نمی‌توانیم با تکیه و تاکید بر انگیزه و احساسات و یا با داشتن یک اراده قوی که یک شبه به دست می‌آوریم سبک زندگی مون رو عوض کنیم و عادت های دلخواه مون رو به سبک زندگی مون اضافه کنیم اما با استراتژی خرده عادت ها این کار به خوبی محقق میشه"