کِشتَنِ رابطه

پیتوس را که قلمه میزنی بهتر است اولین ریشه‌هایش توی پرلیت جوانه بزند. پرلیت نه مثل آب رقیق است که اولین ریشه‌ها سریع جوانه بزنند اما نازک و سیاه و کم جان باشند و نه مثل خاک سفت است که اغلب اوقات سختی جوانه زدن باعث می‌شود مهلت ریشه دواندن قلمه به پایان برسد. پرلیت مثل ترکیب قاطعیت و ملایمت برای جوانه زدن قلمه‌های رابطه، خواستنی است.

بعد که ساقه‌های جوانه زده پیتوس را توی خاک میگذاری‌ بهتر است آنقدر از آن قلمه‌ها داشته باشی که سطح گلدان را بپوشاند. هر قلمه پیتوس انگار یک بعد از رابطه است. فکر میکنم بسته به اندازه گلدان و مقدار خاکت میتوانی پانزده، بیست، یا شاید پنجاه قلمه را بکاری. تعدادی را همزمان و بقیه را به مرور. از پاجوش ساقه‌ها میتوانی قلمه‌های جدید بگیری. هرچند معلوم نیست پیتوس، چقدر توی گلدان، سبز می‌ماند و چقدر قرار است قد بکشد.

خاک گلدان مثل روح و روان هر نفر است در رابطه. بعضی خاکها خیلی غنی هستند. هر سال به موقع زیر و رو شده‌اند. زیاد مشاهده کرده‌اند و خوب گوش میکنند. بعضی به خاطر سیل تروماها دچار فرسودگی هستند. کار میبرد تا بتوانند بذرها و جوانه‌ها را در خود بپرورند. صبوری لازم است.

راستی زمان کاشتن قلمه‌ها توی خاک هم مهم است. باغبان‌های شهر ما میگویند بهترین زمان عبارت است از اواخر بارندگی‌های زمستان که خاک نفس میکشد اما قلمه‌ها هنوز بیدار نشده‌اند. زودتر که بکاری، قلمه‌ها میپوسند و دیر بکنی نارس می‌مانند.

من قبل از اینکه گلدانهای جدید را پیش پیتوس بیاورم مدتی آنها را قرنطینه میکنم. دور از پیتوس نگهشان میدام. جلوی در، توی بالکن. آفتها خیلی سریع از گلدان آلوده به دیگری سرایت میکنند.

اگر غفلت بکنی و خاک گلدان ضعیف یا خشک بشود یا اگر وسواس بگیری و بیش از حد کود یا آب بدهی، برگهای شاداب سبز و ابلق مثل آخرین لبخند یک محتضر، زرد میشوند و می‌افتند. البته اولش برگها کوچک میشوند و بعد فاصله بینشان بیشتر. اینجور وقت‌ها معمولا گلخانه‌چی‌ها میدانند چکار باید کرد. مشاورها و کتاب‌ها اغلب میدانند زردی روابط ناشی از ضعف خاک روح افراد است یا جنس گلدان زمانه و یا چیزهای دیگر.

پیتوس توی خانه را با نخ بسته بودم به سقف. اینطوری شاخه‌های جدید میتوانستند بروند بالای کتابخانه سرک بکشند، روی سقف بخزند و بروند روی شیشه پنجره شیطنت کنند. گلفروش گفت فصل که عوض بشود اینجوری گلدان پیتوس نمیتواند جایش را عوض کند. و ضمنا به مرور، فاصله برگها از ریشه بیشتر میشود. تنه پیتوس ضعیف می‌شود و ساقه‌ها کم جان. گفت بهتر است یک طبقه جدید به استند خزه‌ای وسط گلدان اضافه کنی. شاخه‌ها محکم روی آن بپیچند و ریشه بیندازند داخلش بعد هم از بالا سرازیر بشوند رویش. مثل یک مانیفست قدرتمند توی رابطه.

بگذار گلدانت به جای آن که پایبند و در انحصار یک گوشه خانه باشد، مفتخر باشد به صلابت ریشه و تنه و ظرافتهای عاشقانه در رقص برگهایش.