نگاهم نمیکند. با دستهای خیس پشت به من ایستاده. هر لیوان شیشه‌ای را که آب می‌کِشد یکبار توی دستش میچرخاند. انگار میخواهد مطمئن بشود واقعی است. میگوید: "خبر داری شبیه فمینیستها شده‌ای؟ نه که یکی از آنها باشی اما ممکن است بقیه خیال کنند هستی."

به پیشخان تکیه داده‌ام. دستهایم لبه را گرفته‌اند و شیب ملایمی رو به جلو دارم. میگویم: نمیشناسمشان. مگر بد هستند؟

لیوان‌ها را توی آبچکان جابجا میکند تا برای بقیه جا باز بشود. می‌گوید: "دست بردار. چطور نمیشناسی؟ همه میدانند آنها چه طور فکر میکنند و چه عقایدی دارند."

ابروهایم رفته بالا، بدون اینکه بدانم. و چشمم برقی دارد که توی دلم حسش میکنم. میگویم: "خوب همیشه بین این همه که میدانند یک نادان مثل من هم هست. جای تعجب ندارد."

صدای سوت کتری بلند شده است. میروم برای چایی دم کردن. میپرسم: "حالا از کجا مطمئنی من یکی از آنها نیستم یا نمیشوم؟ اصلا مگر میشود خط‌کش گذاشت و مرزی کشید بین آدمها؟"

حوله را آویزان میکند. طوری پشت سرم را نگاه میکند انگار کسی آنجاست که من نمیبینمش. میگوید: "شدنش را که میشود ولی برای فمینیست شدن چیزهایی لازم است که تو نداری"

"مثلا چی؟ خوشحال میشوم بدانم. نه به خاطر آنها. به خاطر خودم. تو که خوب میدانی آدمها عاشق دیده شدن هستند."

مینشینم پشت میز. لبخندی دارم بی‌آنکه قصدش را کرده باشم. میگویم: "وقتی درباره من حرف میزنی مشتاقم میکنی. حالا آن ور قصه هر کس و هر چیزی میخواهد باشد. فمینیسم یا لیوان چایی."

میخندد و مینشیند. دستی به لبه‌های میز میکشد. با ناخنش چسب ریزی را که به گوشه میز چسبیده میخراشد. میگوید: "بله درست است. خوب تو آنقدر از مردسالاری زخم نخورده‌ای که فمینیست شده باشی. تازه بیشتر طرفدار مردها بوده‌ای."

میخواهد واکنش من را ببیند. چشم در چشم شده‌ایم. دستانش زیر چانه  است.

میگویم: "حالا اگر بقیه فکر کنند یکی از آنها هستم چه میشود؟ "

دستهایش باز میشوند. "هیچ. فقط درباره تو قضاوت نادرستی میکنند."

لم میدهم توی صندلی. دوباره شیب ملایمی به خود گرفته‌ام. میگویم: "اشکالی نمیبینم اگر اینکار را بکنند. به هیچ جای دنیا برنمی‌خورد."

فنجان چای داغ را لمس میکند و با خط‌کش وَر میرود. دور بدنه پلاستیکی شفاف نارنجی‌اش دست میکشد. بوی چای تازه‌دم زنجبیلی بین ما پیچیده.

باز ابروهایم رفته بالا. میگویم: "خط‌کش را از کجا آوردی؟"

نگاهش میکند. میگوید: "اشتباهی توی زباله خشک‌ها رفته بود."

میگویم: "خودم گذاشته بودم بیرون. حالا شکلهای گوشه‌دار نمیکشم که تیزی‌شان را فرو میکردند توی قلب خودم و بقیه. دایره میکشم؛ آن هم نیازی به خط‌کش ندارد. "

نیم‌خیز شده سمت من. "اما تو عاشق مربع بودی. چطور شده؟"

شیبم روی صندلی بیشتر شده. خودم را میکشم بالا و صاف مینشینم. میگویم: "بودم. بیشتر ازخودش حتی. اِشکالی هم نداشت. مراقبم بود و اموراتم داخل آن به خوبی میگْذشت. حالا دایره دوست دارم. سُر میخورم به جای دویدن و پرت شدن. مینشینم به تماشا و انحنای جهان من را با خودش میبرد."

حالا ابروهای او بالا رفته. "ببینم، افسرده شده‌ای؟"

میخندم. میگویم: "کسی هست که توی عمرش نشده باشد؟"

کمی خودش را عقب کشیده. مکثی میکند و میگوید: "نه."

چایی را برمیدارم و چند جرعه مینوشم. میگویم: "خوب من هم یکی مثل بقیه. "

خط‌کش را گذاشته کنار. دستم را میگیرد. دور دستهایم را مثل هر چیز دیگری با انگشتهایش لمس میکند. میگوید: "از پسش برمیای؟"

میگویم: "چیزی نیست که از پسش بربیام. مثل همه چیزهای زیاد دیگر درونم جا میشود، بدون اینکه جای بقیه را تنگ کند."

ابروهایش گره خورده؛ بی آنکه بداند. "اگه انتهای دایره بمونی و نتونی بیای بالا... اون وقت چی؟"

فنجانم به نصفه رسیده. دهانم غنچه است. باز میشود و گوشه چشمهایم جمع میشود. بی اختیار. میگویم: "نگران نباش. دایره میچرخد."

هر دو ساکتیم. فنجان من خالی شده و فنجان او سرد. دستهایش روی میز سُر میخورند به عقب. لم میدهد. نوک انگشتانش لبه میز را گرفته. خیره به فنجانش. میگوید:

"بله.

اگر نمیچرخید من و تو به هم نمیرسیدیم."

برایش چای دیگری میریزم. نگاهم میکند.