فهرستی وجود دارد از کتابهایی که اصطلاحا اِسپویْل نمی‌شوند. آنها را برای رسیدن به انتها نمی‌خوانیم.

میخوانیم چون خواندنش لذت زیادی دارد.

هر بار میشود فهم جدیدی از آن دریافت کرد.

میشود بدون توجه به شماره صفحه و قبل و بعدش، از هر جایی شروع به خواندنش کرد و هر جایی هم آن را بست و کنار گذاشت.

برای هر کسی این فهرست متفاوت است. چیز جدیدی هم نیست. قرآن و مفاتیح و نهج‌البلاغه و گلستان و بوستان و دیوان حافظ و امثالهم برای اغلب خانه‌های ایرانی از دیرباز همین‌طور عمل می‌کنند.

دوست داشتم فهرستی از آنها را داشته باشم.

اینجا می‌نویسم و هرازچندگاهی بروزرسانی میکنم.

1) زنانی که با گرگ‌ها میدوند

2) دیوان حافظ

3) کیمیاگر

4) خوشه‌های خشم

5) اشعار سهراب

6) مسخ

7) یک عاشقانه آرام

8) پرنده به پرنده

خیلی دوست دارم همراهان عزیز کانال هم کتابهای اینطوری‌شان را معرفی کنند.

پی‌نوشت: طبیعتاً این فهرست در گذر زمان عوض می‌شود. کم می‌شود و زیاد و خاصیت آدمی چنین است🙂. هربار نسخه متفاوتی از من این کتاب‌ها را می‌خواند.