مدیر مهدکودک از دور پیدا بود. با کفشهای پاشنه‌ بلند مشکی و قدم‌های سریع همیشگی‌اش. مانتوی بلند نارنجی و رنگهای روی صورتش به قدر کافی او را از شبیه شدن به ناظم‌های مدرسه در زمان ما نجات داده بودند. هنوز رد کبودی عمل جراحی زیبایی روی صورتش بود. وارد راهرو شد و از کنار خانمی که با شلنگ گلها را آب میداد گذشت. "با پارچ آب بدین گلها رو" . به ما رسید. با صدای بلندِ خنده و احوالپرسی. و همچنان بدون توقف میرفت. مربی پیش‌دبستان را دید که بر خلاف انتظار، همراه یک کمک‌مربی توی راهرو ایستاده بود. "به‌به. خانمها میتینگ گذاشتین؟" جلوی درب دفترش در انتهای حیاط مهدکودک به مادری رسید که هنوز نمیتوانست بچه‌اش را رها کند و به خانه برگردد. "مامان جان برو داخل دفتر از توی دوربین ببینش. جلو چشمش نباش اینقدر". خریدها را داد دست یکی از پرسنل و گفت "برام یه چایی بیار."

طی کمتر از دو دقیقه، همه این دستورها را داد. انگار که انجام شدنشان بدیهی است. از مربی‌ها دلیل ترک کلاس را نپرسید. منتظر درددلهای آن مادر مضطرب نمانْد. و نگران این نبود که پرسنل تازه‌وارد بابت تحکم صبحگاهی خانم مدیر دستپاچه شود. چایی باید قاعدتا این موقع آماده باشد و با همه مشغله‌هایی که مدیریت دو شعبه مهدکودک با حداقل 150 بچه و والدین آنها و ادارات متبوع و همسایه‌های شاکی و مسائل مالی روی سر آدم ریخته است؛ مانیکور و تزریق به موقع ژل و عمل بینی و آرایش مو و صورت و شیک‌پوشی نباید فراموش بشود.

این جنبه‌های خانم مدیر را دوست داشتم. من را یاد سالومه در رمان وقتی نیچه گریست می‌انداخت. صحنه‌ای هست که دکتر بروئر با لو سالومه در مطبش دیدار میکند. دکتر که از سرعت و صراحت رفتار لو سالومه متعجب شده است؛ به زن جوان میگوید: "میبینم ترجیح میدهید کارهایتان را خودتان انجام دهید. فکر نمیکنید این رفتار، مردان را از لذت خدمت به شما محروم کند؟" لو سالومه گفت: "هر دوی ما خوب میدانیم که برخی از خدمات مردان، چندان برای سلامت زنان مناسب نیست."

وقتی رمان نیچه گریست را برای اولین بار میخواندم، لو سالومه برایم یک شخصیت حاشیه‌ای بود. من مجذوب مکالمات نیچه با دکتر بروئر بودم. اما این‌بار که این کتاب را شروع کردم، تمام توجهم پیش لو سالومه بود. زنی که میتواند در عین دلبستگی عاطفی و قرابت فکری با مردان، آزاد و مستقل زندگی کند. از اینکه میدیدم او تا این حد با کیتی فرق دارد، برای لحظه‌ای خنده‌ام گرفت. یاد چند روز پیش افتادم که دوستی از من پرسید؟ از اینکه سالها شاغل بودی پشیمونی؟ گفتم: نه. پرسید از اینکه الان شاغل نیستی پشیمونی؟ گفتم: نه. و تعجب کردم که بر خلاف قبل، این‌بار جواب هر دو سوال کاملا در پیش خودم شفاف و قاطع بود. انگار این اواخر که آگاهانه به این سوال فکر نکرده بودم، ناخودآگاهم در پس زمینه ذهنم در حال تحلیل آن بوده باشد و به راه حلی برسد که زیستن کیتی و لو را تواما به رسمیت بشناسد. زنانی متفاوت، پای نهاده در مسیری صحیح و البته موازی که شاید هرگز با هم یکی نمیشوند اما انعکاس هر کدام از آنها در جهان بیرون، من را مشعوف میکند. مثل لبخندی از سر تحسین برای خانم مدیر...