میلاد در حالی که تلاش میکند کوله‌ به پشت چند کیف و چمدان بزرگمان  را تا صندوق عقب ماشین ببرد میگوید: «تو این همه وسیله با خودت میبری و میاری. خیلی وقتها هم تنها سفر میکنی. استرس نمیگیری که چطور قراره جابه‌جاشون کنی؟ تو قطار. تو ایستگاه. اون هم با یه بچه؟»

میگویم: «آخه من 40 ساله اگه قرار باشه به اندازه توی 20 ساله استرس بگیرم که چیزی از من باقی نمیمونه. نمیتونم قدم از قدم بردارم.» شادمان میخندم و او تاسف‌خوران چمدان را بلند میکند.

همان موقع یادم میافتد که وقتی به سن او بودم و درباره جزئیات و چالشهای برنامه پیش رو میپرسیدم یا به کنسل شدن یک برنامه اعتراض میکردم جوابهای بقیه اغلب این بود:

1) حالا ببینیم خدا چی میخواد.

2) هنوز که راه هم نیفتادیم. بذار برسیم اونجا بعد.

3) نگران نباش. خدا بزرگه.

4) ای بابا. حالا ما یه حرفی زدیم. نشده دیگه. ول کن.

5) حتما حکمتی بوده. توکل به خدا.

6) چقدر سوال میکنی. خوب بالاخره یه طوری میشه دیگه. ما هم یکی مثل بقیه.

7) زندگی همینه دیگه.

هنوز هم با نوشتن این جمله‌ها دندانهایم را به هم میسایم و نفس تندی بیرون میدهم. سرم را هم چند میلیمتری به طرفین میچرخانم. بعد چشمهایم را میبندم و وقتی باز میکنم یادم می افتد اینها حداقل مال دو ده سال، پیش است.

امروز خودم دارم از این حرفها میزنم. ایکاش میشد نزنم. آرزو میکردم بشود جور دیگری بعضی چیزها را به جوانترهای 5 و 15 و 25 ساله و به خودمان توضیح داد. جور دیگر، با کلماتی که بتواند حسابگری و توکل را توامان در خودش داشته باشد. اما آن جمله‌ها، فقط حاوی انکار رنج مخاطب هستند و انعکاس بیخیالی ناشی از استیصال گوینده.

قرار گذاشته بودم با خودم متنی بنویسم با عنوان چهل از 40. حساب کرده بودم. نهم شهریور چهل روز از 40 سالگیم میگذشت. بنا داشتم مطلبم را در آن روز بنویسم و منتشر کنم. شاکر بودم که به 40 رسیده‌ام و چهل روزش را زندگی کرده ام.

حالا بیشتر از چهل تا از 40 گذشته است. از خودم میپرسم راستی چی شد که ننوشتم؟ اصلا اون روز چه کار داشتم میکردم؟ قرار گذاشته بودم از چی بنویسم؟ و جوابم این است: «یادم نمیاد. مهم هم نیست. الان مینویسم.»

40 سالگی به زعم عموم میشود نیمه اول زندگی. در آرزوهای من 40 سالگی عبارتست از ثلث اولش.

تا قبل از 40 سالگی باور نمیکنی که میشود در تاریکی و فقط به امید نوری که تنها جلوی پایت را روشن میکند یک سفر هزار کیلومتری را بروی و از مسیر دیگری برگردی.

میگویم: «وقتی به سن من برسی باور می‌کنی که میشه به دنیا اعتماد کرد. همون قدر که ممکنه به خاطر غفلت یا ضعف تو مشکلی پیش بیاد، به همون اندازه هم احتمال داره شانس و اقبال خوش بهت رو کنه. نباید ترسید. وگرنه نمیتونی قدم از قدم برداری.»

پوفی میکند و در صندوق عقب را میبندد.

پانویس: ایده چهل از 40 را به تقلید از فاطمه ذاکر در ذهنم میپروراندم. دوست خوبم که از سی روز مانده تا تولد 30 سالگیش هر روز یک مطلب توی کانالش میگذاشت با هشتگ سی تا 30. و من با اشتیاق میخواندم.