خیره به خورشید نگریستن
کت و شلوار صورتی قشنگم از در کمد آویزان است. یکبار شسته شدن اثر خودش را گذاشته است. صورتی جذابش به نظرم کدر می آید و اخمم میرود تو هم.
یک لحظه یاد حرفهای سلما میفتم. دختر غزاله علیزاده. میگفت یکبار با مادرش در محله امیرآباد میرفته‌اند که پسر جوان و زیبارو و خوش‌لباسی را تکیه داده به دیوار میبینند. غزاله علیزاده به دخترش میگوید: «مرگ میتونه شبیه این جوون باشه. همینقدر زیبا و ملیح و تمیز.»
یاد جمله ی دیگری میفتم که یادم نمی‌آید کجا خواندمش. «مرگ میاد. تو لحظه‌ای که شما هزار تا کار نکرده و نیمه‌تمام تو این دنیا دارین. تو لحظه‌ای که کت و شلوارتون رو دادین خشکشویی و هیچ وقت نمیرین بگیرینش.»
به کت و شلوارم نگاه میکنم. یاد روزی میفتم که وسط سرمای زمستان رفتم تهران و خریدمش.
یادم می‌افتد که خیلی ذوق داشتم وقتی سایز و رنگ دلخواهم را پیدا کرده بودم.
که تصمیم گرفته بودم با همه خستگی و ضیق وقت و مریضی پسرم، بروم تهران و بگردم و پیدا کنم و دقیقا چیزی را بخرم که دوستش داشتم. با اینکه ندیده بودمش.
یاد قدرت زندگی میفتم.
یاد قدر و قیمت زندگی.
یاد اینکه به قول یالوم فکر کردن به مرگ مثل خیره نگریستن به خورشید است.
فقط یک لحظه میشود نگاهش کرد.
بعد بلافاصله چشمت را میزند.
باید به زمین نگاه کنی و به زندگیِ زیر پایت.
هر چند که خورشید همیشه هست. حتی وقتی نگاهش نمیکنی. حتی شبها.
و زمین و زندگی دورش میچرخد.
میلیونها سال بیشتر است که روال دنیا همین بوده.
به قول مَنسُن توی این عالم هستی ما به اندازه یک ذرّهٔ ناچیزِ غباریم. لازم و درست نیست که زیاد سخت بگیریم. خنده‌ام میگیرد. تصور میکنم که یک ذره غبار توی این عالم هستی دارد غصه کدر شدن رنگ صورتی کت و شلوارش را میخورد...
پی نوشت: عنوان برگرفته از کتابی است به همین نام. نوشته اروین یالوم.