متهم جدید که جرم او هم سیاسی است زیر بار شکنجهٔ بازپرس از حال رفته و دوباره به هوش آمده است. دانشجویان شورشی دانشکده افسری که آن طرف دیوار زندانی هستند از شکاف باریک در او را میبینند و با او حرف میزنند. او به زحمت فقط یک کلمه میگوید: «سیگار».

فقط خالد، سیگاری است و تنها یک نخ و نیم دارد. سیگار را روشن میکند و از سوراخ در رد میکند. می‌افتد روی سکوی سرد سیمانی. متهم روی سینه میخزد و تا به سیگار برسد نصفش سوخته است...

وسط‌های داستان یک شهر اینها را خواندم. احمد محمود لای خاک و گرما و عرق و تریاک توانسته است صحنه‌هایی خلق کند که اینطور آدم را متوجه خودش میکند. من بعد از خواندن این قسمت و تلاش خالد برای ناامید نکردن بقیه، یاد چایی توی خوابگاه دانشگاه میفتم. الان که به چاییِ داخل استکان کمرباریک پاشاباغچه‌ام نگاه میکنم تعجب میکنم که چطور آن لیوانهای نیم لیتری چایی را یکی پس از دیگری سر میکشیدیم. لابد به خاطر شوری غذا بوده است.

شارژ - سیگار - چای. دانشجو که بودم روی دکه‌های کنار خیابان اغلب اینها دیده میشد. آن موقع اغلب پیاده میرفتم و دکه‌ها بیشتر به چشمم می‌آمدند. آن موقع دخترها سیگار را برای نمایش دادن نمیکشیدند. دانشجوها تا مجبور نمیشدند بیرون چایی نمیخوردند و اغلب به جای زنگ و پیامک تک زنگ میزدند تا دخل و خرجشان باهم بخواند.

چایی برای ما حکم سیگار را داشت. موقع خوشحالی و خستگی، ساعتهای بیکاری، به خاطر سرما و گرما، از سر عادت، یا شاید چون تنها چیزی بود که به جز غذای دانشگاه در همه اتاقها قطعا میشد پیدایش کرد. و البته سرش دعوا هم بود. سر اینکه نوبت کدام اتاق است تا کتری را روی شعله بگذارد یا کدام یک از دخترها وظیفه شستن لیوانها و قوری را دارد. یادم است یکبار دیدم که دختر اتاق بغلی ما لیوان چای لب‌زده دوستش را سرکشید و دوید تا از سرویس دانشکده جا نماند. من هنوز هم تا مجبور نباشم چایی بیرون را نمیخورم...