دو سه روز پیش سعی کردم نوت‌های گوشی‌ام رو سروسامان بدم که به این یادداشت رسیدم.

دیشب تولد 38 سالگی من بود.

سالاد الویه برای 12 نفر درست کردم.

با کمک بابا و میلاد. رفتیم خونه دایی رضا و بعد معلوم شد سالاد اندازه 20 نفر بوده. مثل همیشه بیش‌برآورد داشتم.

شب که بعد از شام با زندایی و سهیلا رفتیم تو روستا بچرخیم؛ زندایی عصای ننه رو دستش گرفته بود و داشت می‌گفت که عصا چقدر کمک می‌کنه به راه رفتن تو سن بالا، که من گفتم من امروز 38سال رو تموم کردم. و هر دو منو بغل کردن و تبریک گفتن و آرزوهای خوب برای همه‌مون کردن.

دیشب خاص‌ترین تولد برای من بود.

خاص و غمگین.

پارسال نرگس برای تولدم یه نقاشی رنگ کرده بود.

پارسال تو تولدم یه پیراهن سفید خامه دوزی پوشیده بود. مثل یه عروس کوچولو دست مامان و باباش رو گرفته بود و یهو اومد تو حیاط بزرگ تالار.

و امسال روز تولد من مصادف شده با چهلمین روز پر کشیدن نرگس.

چهل روزه که بدون نرگس از خواب بیدار میشیم می‌خوابیم و روز رو شب میکنیم.

بدون چشمهای قشنگ و درخشانش . بدون مژه های پرپشت و سیاهی که مثل چتر پهن میشد روی لپهای تپلش.

بدون شیرین زبونی‌ها و خنده‌های از ته دلش.

بدون نگرانی برای دلتنگیهاش در آخر مهمونی و  گریه‌هاش موقع برگشتن به خونه.

چندبار تا حالا این مطلب رو خوندم و شنیدم که: تا وقتی منتهای رنج رو تجربه نکنید منتهای لذت رو هم درک نمیکنید.

یه بار هم فکر میکنم تو یکی از کتابهای مارک منسن بود که خوندم حسگری که در درون ما غم رو حس می‌کنه همونیه که شادی رو هم حس می‌کنه.

اگه نسبت به غم بی تفاوت و بی حس بشیم و یا بخواهیم خودمون رو در برابر غم محافظت کنیم، ازش اجتناب کنیم و با غمی که داریم زندگی نکنیم، معنای شادی رو هم نخواهیم فهمید.

حالا معنی حرفش رو میفهمم.

لذت یه دورهمی ساده با یه غذای معمولی رو امروز خیلی زیاد و غلیظ توی دلم حس میکنم. امروز که بدون مامان و نرگس تولدم رو رد میکنم.

مریم شیرازی | 21 خرداد 1405

متن اصلی نوشته شده در تاریخ 1 مرداد 1404